Spotkałyśmy się My Dziewczyny wieczorową porą przy kawce i ciastku z nasza Idolką – tematów było wiele i tyle ciekawych rozmów.
Anna Błaszczuk z wykształcenia i doświadczenia zawodowego związana jest z przyrodą. Jak deklaruje, interesują ją ludzie, ich historie oraz miejsca, które kryją w sobie emocje i tajemnice, i to zainteresowanie przekłada na debiutancką prozę.
Anna pochodzi ze Szczecina, ale od 19 lat mieszka w Kamieniu Pomorskim, więc jest po prostu nasza. Przez 10 lat pracowała w Urzędzie Gminy Dziwnów w referacie ochrony Środowiska, potem przed samą pandemią krótki epizod z dziwnowską MBP.
Czytać umiała już w wieku 4 lat, nauczyła się odwiedzając z mamą Bibliotekę w Szczecinie – książki kocha od zawsze. Pierwszą swoją książkę napisała w wieku 12 lat western pod tytułem „Orle Pióro” – była wtedy pod dużym wpływem twórczości Karola Maya. Miała zapisanych 32 strony zeszytu w linie i była z tego bardzo dumna. Później też pisała, ale wszystko trafiało do szuflady. Zawsze było coś ważniejszego: praca, dom, obowiązki.
Przyszedł moment, że pani Ania poczuła, że zaczyna drugą połowę życia i że szkoda czasu na odkładanie marzeń. Usiadła, napisała książkę, wysłała ją do wydawnictw i po dwóch dniach dostałam pierwszą odpowiedź. Kilka dni później kolejną. Tak zaczęła się jej przygoda z wydawnictwem Filia.
Autorka o swojej książce:
„…Kiedy kończy się lato” opowiada o Idalii, która kupuje dom w popegeerowskiej wsi Biały Ruczaj i próbuje zacząć nowy etap życia. Czy to historia o ucieczce?
Na pewno nie chciałam pisać książki o kobiecie, która rzuca wszystko i nagle zaczyna idealne życie. Takie historie często wyglądają podobnie: trudne przejścia, rozwód, odziedziczony domek, przystojny weterynarz, kawiarenka i szczęśliwe zakończenie. Prawdziwe życie tak nie wygląda. Nie zawsze możemy wszystko zostawić. Czasami po prostu budzimy się i widzimy, że to jest ten moment, kiedy jeszcze możemy coś zmienić. Założyć aparat ortodontyczny, zmienić pracę, nauczyć się czegoś nowego.
Moja bohaterka nie ucieka od życia. Ona za nim goni. Chce jeszcze zrobić to, czego wcześniej nie zrobiła, bo ciągle odkładała wszystko na później. A nagle odkrywa, że tego „później” może już nie być.
Dlaczego akcję książki umieściła Pani właśnie w takich miejscach – na prowincji, w popegeerowskiej wsi?
Mam ogromny sentyment do Zachodniego Pomorza. Jako nastolatka z moją przyjaciółką dużo podróżowałam po tych terenach. Później sama jeździłam z plecakiem. Fascynowały mnie te stare poniemieckie wsie, zapomniane miejsca, ale też te trudniejsze rejony popegeerowskie. Chciałam pokazać ludzi, których często nie widzimy w literaturze. Nie tylko panie z wielkich miast, lekarki czy właścicielki firm, ale zwyczajnych ludzi, którzy żyją w Polsce każdego dnia.
Czy ta książka może być dla czytelniczek impulsem do zmian?
Mam taką nadzieję. Chciałam napisać o momencie życia, o którym nadal mówi się za mało. O tym, co dzieje się z kobietami podczas menopauzy i jak często długo szukają odpowiedzi, na temat tego co właściwie się z nimi dzieje. Pojawiają się różne objawy: problemy ze snem, bóle, zmiany nastroju, przewlekłe zmęczenie, lęk. Czasami człowiek zaczyna myśleć, że dzieje się z nim coś bardzo złego. A tymczasem można znaleźć dla siebie nowy sposób życia.
Nie każda kobieta musi rzucić wszystko i wyjechać. Czasami zmianą jest na przykład zapisanie się do klubu książki, rozpoczęcie nowej pasji, nauczenie się czegoś nowego albo zrobienie czegoś wyłącznie dla siebie…”
Wszystkie obecne Dziewczyny na Spotkaniu przyznały Autorce rację, ale – no właśnie ale realizacja wprowadzeniu zmian w życiu nie dla wszystkich jest jednakowo łatwa, trzeba jej na pewno chcieć i mieć odwagę ją popełnić – bo życie ma się tylko jedno i warto je dobrze przeżyć ze sobą w zgodzie i być spełnionym.
Już jest napisana kolejna powieść (pisanie zajęło cztery miesiące) – czeka na decyzję wydawnictwa, kolejne są już w drodze, a głowa pełna następnych pomysłów.
Opowiadania o kobietach i dla kobiet autorstwa Pani Ani możemy znaleźć w czasopismach kobiecych dla których pisze od dawna.
Warto było się spotkać bowiem – zawsze na takich Spotkaniach pogłębiamy swoją wiedzę a i spojrzenie na różne tematy kreuje nam się od nowa. Na spotkaniu padły bardzo mądre słowa: „każda książka która czytamy któryś raz po dłuższej przerwie objawia nam się inaczej”, spojrzenie zmienia się wraz z naszą dojrzałością.
Pierwsza Biblioteka powstała w starożytnej Mezopotamii (m.in. w Sumerze i Asyrii), a za najstarszą dobrze zachowaną i zidentyfikowaną bibliotekę uznaje się Bibliotekę Asurbanipala w Niniwie z VII wieku p.n.e. –były fascynacją mądrych, uczonych, żądnych wiedzy ludzi i tak pozostało do dziś.
Na Spotkaniu stwierdziłyśmy że obecność Książki a więc i Biblioteki w życiu bardzo wielu ludzi jest wręcz nieodzowna i do tego mamy teraz jeszcze swoją nową dumę – autorkę Anię Błaszczak którą znamy, obok której mieszkamy i która pisze dla nas – spotyka nas samo szczęście 😊.








